Sa Lilim ng Mangga

          

          Maliit pa lamang sina Ana at Luis nang magsimula silang maglaro sa ilalim ng lumang puno ng mangga sa likod ng bahay ni Ana. Sa lilim nito, madalas silang magkuwentuhan, maglaro, at mangarap tungkol sa hinaharap.

                 Habang lumilipas ang mga taon, nagbago ang kanilang mundo—nagsimulang mag-aral, nagkaroon ng mga bagong kaibigan, ngunit nanatili ang kanilang pagkakaibigan sa lilim ng mangga. Hindi man nila namamalayan, unti-unti ring nagbago ang damdamin ni Luis para kay Ana. Ang simpleng ngiti ni Ana, na dati’y nakapagpapasaya lamang sa kanya bilang kaibigan, ay nagdulot ngayon ng kakaibang tibok ng kanyang puso.

Isang hapon habang namimitas sila ng mangga, nag-ipon ng lakas ng loob si Luis. "Ana," sabi niya, "May gusto sana akong sabihin sa’yo."

Nakita ni Ana ang seryosong ekspresyon sa mukha ni Luis, na hindi karaniwan. "Ano yun, Luis?"

Huminga ng malalim si Luis, pakiramdam niya ay lumalakas ang tibok ng kanyang puso. “Ana... matagal na kitang gusto,” amin niya habang nakatingin sa mga mata ng dalaga. “Hindi lang bilang kaibigan.”

Napako sa pagkakatitig si Ana, hindi makapagsalita sa gulat at pananabik. Matagal na rin niyang nararamdaman ang kakaiba kay Luis, ngunit hindi niya inasahang maririnig ang pag-amin mula sa kaibigan.

"Ako rin, Luis," mahina niyang sambit. "Pero natatakot akong mawala ang pagkakaibigan natin."

Ngumiti si Luis at hinawakan ang kamay ni Ana. "Hindi mawawala ang pagkakaibigan natin. Mas lalong lalalim at titibay pa ito."

                     Sa lilim ng mangga, sa parehong lugar na kanilang kinalakihan, ipinagkatiwala nina Ana at Luis ang kanilang mga puso sa isa’t isa. Nagpatuloy ang kanilang kwento sa ilalim ng lilim ng lumang puno, ngayon bilang magkasintahan, at sa bawat taon na lilipas, kasama pa rin ang pangako nila sa lilim ng mangga—ang pangakong hinding-hindi nila iiwan ang isa't isa, anuman ang mangyari.